اي اميد بي پناهم

موعودا! ديرهنگامي است که چشمان انتظار به راهت دوخته و جان و دل به شراره هاي اشتياقت، سوخته ايم .

باغ آرزوها به شوق بهارروي تو خزانها را مي شمارد و چکمه های خونين شقايق را مي نگارد;
نرگس ها داغ هجر تو بر سينه دارند;

عروسان چمن جز به مژده جمال دلارايت سر زحجله عيش برنيارند;

اي دست کردگار!

معراج نشيني بگذار از پرده غيبت به درآي و رخسار محمدي بنما;

که خيل منتظران در فرودست وعيدهاي دنيايي ، چشم بر بلنداي وعده ديدار تو دارند.

اي گوشوار عرش الهي! آرمان انتظار را به کوله بار صبر و يقين ، بر دوش مي کشيم و به ترنم

آواي ظهور سرخوشيم ; هر صبح و مسا، ياد طلوع تو را در سينه مي پرورانيم و پرتو چهر تو را در ديدهنقش مي زنيم.

اي اميد بي پناهان ، بيا ... بيا . از ثري تا به ثريا، دلهاي بي قراران ، شيداي يک نگاهت .

از سوي تا ماسوي جانهاي بي پناهان ، نثار قدمهايت .

بيا و روزه داران غيبت را به افطار فرج بنشان و قضاي عهد انتظار را دستي برافشان.

محسن علي بيگي